Ineke Lautenbach

Om te lezen en te luisteren

Schrijven is mijn hobby. Op deze website zijn de resultaten daarvan te lezen.
Verder houd ik van zingen en daarvan is iets te lezen en te horen.
Veel plezier!


Tien woorden van geluk

Tien woorden van geluk

Een overweging bij Johannes 8: 1-11
Tweede vesper in de 40 dagentijd, 8 maart 2020

gelukkig als je mild kunt zijn
als je mensen ruimte geeft is er een wereld gewonnen.

En daarbij lezen we het verhaal van de overspelige vrouw. Volgens de regels moet zij gestenigd worden, maar Jezus veroordeelt haar niet.

In de loop der jaren heb ik geleerd om niet te snel en soms zelfs helemaal geen oordeel te vellen, en zeker niet hardop uit te spreken. Mensen doen soms dingen die je niet begrijpt, waarvan je op het eerste gezicht denkt: dit kan niet, dit mag niet. Maar doorgaans zit er een verhaal achter dat je niet kent en dat verhaal verklaart veel, zoniet alles. Zoals bij deze vrouw: waarom heeft ze iets gehad met een ander dan haar echtgenoot? Was het een verstands­huwelijk en kwam ze de ware liefde tegen? Of heeft iemand haar gebruikt voor zijn eigen gerief, haar misleid of haar gedwongen? We weten het niet. En waarom wordt alleen de vrouw gestraft, bij overspel zijn toch altijd twee mensen betrokken? Jezus benadert haar met mildheid, hij oordeelt niet.

Ik heb geleerd om niet te oordelen. Iemand bevragen kan wel, als de situatie daar aanleiding toe geeft. Wat is er gebeurd, waarom heb je gedaan wat je gedaan hebt? Soms komt er dan een antwoord, een verklaring, soms ook niet. Maar ook als ik het niet begrijp is het oordeel niet aan mij.

Deze week is deze houding van mij behoorlijk op de proef gesteld. Het was de week van de rechtszaak tegen de man die vorig jaar in en rond de tram in Utrecht vier mensen doodschoot. Geen oordeel vellen over iemand die moord en geen spijt toont, enkel minachting voor slachtoffers en nabestaanden. Zelfs de rechtspraak en de democratie  niet erkent.

Wel iemand bevragen. Maar deze man laat zich niet bevragen, geeft geen antwoord, bespuugt zijn eigen advocaat. De enige reactie die komt slaat iedereen met stomheid. Een overlevende die gebruik maakt van haar spreekrecht sluit af met: "Je hebt mij niet verslagen en je zult dat ook niet doen". Daarop reageert hij met “Jammer, jammer.” Verbijsterend.

Met mildheid iemand benaderen, met compassie. Roept mildheid een andere houding bij de ander op? Wat als er geen compassie meer is? Deze man laat zich niet bevragen, laat zich niet onderzoeken en lijkt daardoor niet vatbaar voor een behandeling. Straf met de bedoeling er iets van te leren lijkt zinloos. Enkel bescherming van de maatschappij ligt nog voorhanden.

Niemand in de rechtzaal heeft zich laten provoceren. Zelfs de slachtoffers en nabestaanden hebben hun waardigheid behouden. Ook ik wil mij hierdoor niet laten ontmoedigen. Deze man is een uitzondering. Een hele gevaarlijke, verschrikkelijke uitzondering. Een uitzondering mag geen invloed hebben op de manier waarop ik gewoonlijk met mensen om wil gaan.

gelukkig als je mild kunt zijn
als je mensen ruimte geeft is er een wereld gewonnen.

Gebed

Op deze avond
rond het licht van de Paaskaars
komen wij bij U.

Uw Woord is gesproken
en wij willen het verstaan.
Wilt u ons nabij zijn
ons helpen om Uw Woord te blijven horen.

Op deze avond
rond het licht van de Paaskaars
komen wij bij U.

Wij leggen bij U neer
waar wij moeite mee hebben,
wat wij niet begrijpen,
waar wij boos over zijn.
Help ons onze weg daarin te vinden,
om te blijven vragen
en te blijven luisteren.
Help ons mild maar sterk te blijven
ook als het pijn doet.
Blijf met Uw Licht bij ons
als we het niet meer begrijpen.

Op deze avond
rond het licht van de Paaskaars
komen wij bij U.

Wij leggen bij u neer
wat leeft in ons hart.

(stil gebed)

En samen bidden wij zingend
met de woorden die Jezus ons geleerd heeft

(gezongen Onze Vader).