Ineke Lautenbach

Om te lezen en te luisteren

Schrijven is mijn hobby. Op deze website zijn de resultaten daarvan te lezen.
Verder houd ik van zingen en daarvan is iets te lezen en te horen.
Veel plezier!


CD

Ik heb heel wat opgenomen. Ik denk dat dit het wel is. Het wordt tijd om een test CD te branden. Ik doe het resultaat in mijn stereo installatie. Het klinkt heel behoorlijk. Maar in een deel van de opnames zit vrij veel ruis. Ik probeer te achterhalen waar het vandaan komt.

Als ik de computer aan heb staan inclusief de luidsprekers hoor ik niets. Als ik dan de bandrecorder aan zet hoor ik een stevige ruis. Die wordt mee opgenomen. En die moet ik er dan met de software weer uithalen. Dat levert toch een beetje vervorming op. Ik ben er niet tevreden mee.

Als we weer op bezoek gaan bij diezelfde vrienden neem ik een bandje mee. Liedjes en voordrachten uit het bovenhuis. Mijn vriend neemt ze op met zijn apparatuur. Een andere bandrecorder van veel betere – bijna professionele – kwaliteit. Van de bandrecorder naar een DAT-recorder, die het signaal digitaal maakt. Dan naar de computer, waar hij een beest van een geluidskaart in heeft. Hij maakt er MP3-formaat van, wat ik op mijn ‘pen’ meeneem.

Thuis breek ik de opname met de software in losse liedjes uit elkaar. Verder hoef ik er niets aan te doen: geen ruis te bekennen. Zo is het minder werk en het resultaat is veel beter.

Hoeveel tijd heb ik nog voor de CD af moet zijn? Het liefst zou ik alles opnieuw doen. Ik bel mijn vriend voor overleg. Maar we komen er niet uit. Er zijn immers drie punten van verschil: ik heb de oude Sony bandrecorder, hij een bijna professionele Revox. Ik heb ‘sound on board’, hij een heel goede geluidskaart. En hij heeft een DAT-recorder tussen bandrecorder en computer, bij mij gaat het rechtstreeks. We hebben wel een dag uitproberen nodig voordat we de beste oplossing gevonden hebben. En die tijd is er niet meer.

Dus ik trek nu de streep. Het moet gewoon. Ik brand de CD’s. Als ik later tijd en zin heb duik ik er opnieuw in. En dan maak ik versie 2. Ik hoef dan alleen maar nieuwe CD’s te branden voor wie dat wil. Iedereen heeft dan immers al een doosje. Het kost moeite om het los te laten. Ik wil zo graag dat het perfect is. Maar ik stop. De tijd begint te dringen.

Ik maak de hoesjes. Een oud doosje scannen. Op maat maken voor een CD doosje. Op de achterkant vermelden wat er op de CD staat. De tekst van dit boekje afronden. Door een vriendin kritisch laten doorlezen. Afbeeldingen scannen voor de omslag. Foto’s maken van de microfoon, band en hobbybox. Op Internet zoeken naar afbeeldingen van Felicio en het draaiorgel.

Dan alles afdrukken en laten kopiëren. Het is klaar.