Ineke Lautenbach

Om te lezen en te luisteren

Schrijven is mijn hobby. Op deze website zijn de resultaten daarvan te lezen.
Verder houd ik van zingen en daarvan is iets te lezen en te horen.
Veel plezier!


De bruiloft

De meest nostalgische opname is toch wel die uit 1964. De middel¬ste zuster van mijn vader was vijfentwintig jaar getrouwd. Mijn oom en tante gaven een bruiloft, waarbij iedereen gevraagd werd om iets te doen. Het enige familiefeest met die opzet dat ik me herinner. Maar wat was het leuk!
Het was ergens in een speeltuingebouwtje.

Mijn vader was spreek¬stalmeester. Hij heeft ook gezongen: Anton op de bok, een oud Gronings stapelliedje. Mijn broer en ik deden als jongsten van de neven en nichten een opzegversje. Volgens mijn moeder openden wij het feest, verkleed als bruidspaar. Maar daar weet ik niets meer van, ik ken er ook geen foto van. Mijn zus zong in een groepje neven en nichten. Allemaal erg groot in mijn ogen. De jongste zoon van het bruidspaar begeleidde ze op gitaar en aan de opname te horen deed er ook een mondharmonica mee. Dat zal hun oudste zoon wel geweest zijn.

Natuurlijk was er ook een groep mondharmonicaspelers. Geen idee meer wie daar inzaten. Maar ik herinner me van bezoekjes aan oom en tante dat ze een flinke sigarenkist vol met die dingen hadden. Mijn oom en hun oudste zoon konden er goed op spelen, een enkele keer deden ze dat ook als wij er waren. En blijkbaar waren er in hun omgeving meer spelers, zodat er voor deze avond een groep gevormd was. Ze speelden veel en goed. De hele zaal zong mee. Als ik het me goed herinner deed mijn oom zelf ook mee, op zijn eigen feest.

The Beatles traden op. De jongste broer van mijn vader, zijn beide zonen en nog een vierde die ik me niet herinner hadden prui¬ken opgezet en zelfgemaakte gitaren meegenomen. Welke num¬mers ze playbacken is op de band niet meer te horen. De zaal vond het geweldig. Er werd zo hard gelachen en geschaterd dat de muziek in de opname nauwelijks te herkennen is.

Maar het hoogtepunt was de oudste zus van mijn vader. Ze was negentien jaar ouder dan mijn vader en we hadden weinig contact met haar. Wij als kinderen vonden haar serieus, saai en zeurderig met haar lijzige manier van praten. Die avond stond ze in een lange zwarte jurk op het toneel en zong. Een Nederlandse tekst op een voor de zaal bekende melodie. Over juffrouw Jansen die zo alleen is. En bij het refrein pakte ze de zoom van haar jurk om een traantje weg te pinken. De zaal werd gek op dat moment: ze zagen haar witte lange onderbroek met daarop gekleurde wollen pompoentjes. Ze zong met een stalen gezicht door. Bij ieder refrein ging die jurk weer omhoog en laaide het gelach in de zaal op.

Pas veel later ontdek ik dat de melodie van juffrouw Jansen voor de rest van de wereld de melodie van Lili Marleen is. Ik heb mijn tante nooit meer gek zien doen.