Ineke Lautenbach

Om te lezen en te luisteren

Schrijven is mijn hobby. Op deze website zijn de resultaten daarvan te lezen.
Verder houd ik van zingen en daarvan is iets te lezen en te horen.
Veel plezier!


Opneem-truc

Zouden er nog meer verrassingen volgen? Mijn vader deed wel vaker iets geks. Zoals de opneem-truc. Ik vind er geen opname van op de oudste banden. Maar het verhaal is te leuk om weg te laten.

Het huis waar ik ben opgegroeid had een woonkamer en daarachter een aparte, vrij grote keuken. Met een glaswand en een deur ertussen. Revolutiebouw uit de jaren zestig. De radio en de bandrecorder stonden in de kamer. In de keuken stond op de kast een luidspreker, die aangesloten kon worden op de radio of op de bandrecorder. Zodat het geluid in de keuken te horen was en niet in de kamer. Of andersom. Of in de keuken en in de kamer. Dat laatste lukte als je de stekkers er ongeveer half instak. Mijn vader regelde dat allemaal prima met heel veel snoeren en stekkertjes. We noemden hem wel eens de snoerenversierder. Maar het werkte prima. Zelfs dat half insteken konden we allemaal. Behalve mijn moeder natuurlijk. Die zet radio en televisie alleen aan en uit. Haar technische handigheid blijkt nog steeds achter de naaimachine, maar niet uit het gebruik van geluids- en videoapparatuur.

Mijn vader kon nog meer met die snoeren en stekkers. Ik ben er nooit achter gekomen hoe hij het precies deed. Maar hij kon het omkeren: de luidspreker in de keuken gebruiken als microfoon. En dan opnemen wat er zoal gekletst wordt tijdens de afwas. Bijvoorbeeld als we visite hadden die was blijven eten. Mijn moeder stond dan met de betreffende tante in de keuken af te wassen. Zonder een afwasbandje te draaien, ze maakten zelf genoeg herrie. Wel de tussendeur dicht. En dan zocht mijn vader een leeg bandje. Smaigelend, zoals zijn soort grinniken in het Gronings genoemd wordt. Hij nam een minuut of vijf op. Dan draaide hij de band terug en keerde alles weer om. In de keuken klonk opeens het gesprek van een paar minuten daarvoor. Uit de luidspreker die weer luidspreker was.

‘Wat is dat nou?’ hoorden we dan opeens.

De deur ging open. Mijn vader nam breed lachend de verontwaardigde opmerkingen van mijn moeder en tante in ontvangst. Na een paar keer kende mijn moeder het trucje, maar de visite was altijd opnieuw overdonderd. Tot groot plezier van mijn vader.