Ineke Lautenbach

Om te lezen en te luisteren

Schrijven is mijn hobby. Op deze website zijn de resultaten daarvan te lezen.
Verder houd ik van zingen en daarvan is iets te lezen en te horen.
Veel plezier!


Ruimte maken voor de toekomst

Liturgische schikking tweede zondag in de 40 dagen

Een overweging bij Genesis 15: 1-6
Tweede vespers in de veertigdagentijd, 25 februari 2018

Het is een hype: opruimen, ontspullen. In een recensie van het zoveelste boek hierover las ik dat je het moet doen om je nabestaanden te ontlasten. Begin met de foto’s, stond er. En begin rond je zestigste. Dat vond ik wel erg drastisch. Stel dat je negentig wordt. Dan leef je een kwart van je leven zonder fysieke herinneringen. Geen goed idee.

Maar de aanstichtster van deze hype, de japanse Marie Kondo, geeft een ander selectiecriterium: word ik er wel of niet gelukkig van? Dat klinkt een stuk beter. Bewaar wat er toe doet en koester dat. De rest is ballast. Dat is meer dan opruimen, dat is ruimte maken.

Ruimte waar het licht kan komen
Wind kan waaien, adem stromen

Zo is het verwoord in het lied dat de cantorij straks zal zingen. In de ruimte wordt het stil zodat je de Eeuwige kunt horen. Je ogen en oren gaan open, je hart gaat open. Dan kan de Geest je aanraken.

Dat ervaart ook Abram, zullen we straks lezen. Hij hoort de stem van de Eeuwige en laat zich naar buiten leiden, naar de open velden, waar ruimte is. Daar, onder de sterrenhemel, krijgt hij een visioen van wat na hem zal komen. Alles wat hij in gang heeft gezet, zal niet verloren gaan. Er is toekomst: God belooft hem een kind en een nageslacht als de sterren aan de hemel. Wat Abram begon zal worden voortgezet.

Hoe is dat voor ons? Durven wij in de ruimte te gaan staan? Durven wij de Geest toe te laten? Of blijven we hangen in het verleden? Bij wat ongezegd, onverzoend, ongekend, ongebruikt is gebleven? Kunnen we ons daarvan los maken en kiezen voor de toekomst?

Al het beschamende neem het van mij
en dat ik dit was en geen ander

Dat zongen we in ons openingslied. Voor mij klinkt in dit lied door: je mag je falen achter je laten. Je mag steeds opnieuw kiezen voor de toekomst.
Dan ontstaat rust en ruimte om te doen wat op je pad komt. Soms kies je bewust wat je doet, soms handel je vanzelf, bijna achteloos. Het lijkt vaak een druppel op een gloeiende plaat. Alsof je werk direct al verloren is gegaan, nutteloos is. Maar als iedereen een druppel laat vallen koelt die plaat toch een keer af.

Zo mogen wij door deze veertig dagen trekken, door deze tijd van bezinning en inkeer. Tot rust komen, ruimte maken, zodat wij open gaan en de Geest ons kan raken. Zodat wij ons kunnen richten op de toekomst.

Luister naar de genoemde liederen