Ineke Lautenbach

Om te lezen en te luisteren

Schrijven is mijn hobby. Op deze website zijn de resultaten daarvan te lezen.
Verder houd ik van zingen en daarvan is iets te lezen en te horen.
Veel plezier!


Ontmoeting onderweg

Een overweging bij Lucas 19: 28-40
Zesde vesper in veertigdagentijd, 24 maart 2013

Het is Palmzondag. We lezen het overbekende verhaal over de intocht in Jeruzalem, deze keer zoals het beschreven is door Lucas. Maar het is te vinden in alle vier de evangeliën, met kleine verschillen. Alleen Lucas beschrijft de ontmoeting met enkele farizeeën. Ze spreken Jezus aan op het enthousiasme van de leerlingen, dat zij opvatten als heiligschennis. Waarop Jezus antwoordt: ‘Ik zeg u: als zij zouden zwijgen, dan zouden de stenen het uitschreeuwen.’

Wie zijn eigenlijk die farizeeën? We hebben geen positief beeld van hen. Als we in onze tijd iemand een farizeeër noemen, dan vinden we zo iemand schijnheilig, een huichelaar. Met dat beeld in het achterhoofd lezen we de Bijbelpassages waarin farizeeën voorkomen. Maar wie zijn ze?

Een zoektocht op internet levert op dat we niet veel van hen weten. Dit weten we wel: ze geloven dat een vroom leven en een strikte navolging van de wet de mens dichter bij God brengt. Ze zien het als hun taak de gewone mensen te bereiken en hun kennis aan hen over te dragen. Sommigen van hen zijn priester, de meesten zijn leek. Ze zijn consequent en in hun tijd zeker niet conservatief.

In onze tijd denk ik bij deze schets aan mensen in de meer orthodoxe kringen: leven naar de geboden en dat uitdragen in de wereld. Een standpunt dat te prijzen is. Immers, je houdt wat goed is in jouw ogen niet voor je zelf, maar deelt dat met iedereen die het maar horen wil. Natuurlijk komen er in deze kringen huichelaars voor, net als onder de farizeeën. Maar de overgrote meerderheid heeft goede bedoelingen.

Toch vind ik de ontmoeting met hen vaak lastig. Hun uitleg van de geboden komt totaal niet overeen met die van mij, maar daar zit het probleem niet. Wij kennen immers niet de hele waarheid, maar zien daarvan slechts delen. Blijkbaar zien zij een ander deel dan ik. Wie het dichtst bij de hele waarheid, het Goddelijke, de Eeuwige komt kan een mens niet vaststellen.

We kunnen wel ons best doen elkaars gezichtspunten te begrijpen en daarvan te leren. Daarvoor moeten we in gesprek, vertellen hoe we tot ons beeld komen en luisteren naar wat de ander hierover te zeggen heeft. Ik vind het lastig als iemand wel haar gezichtspunt neerzet, maar dat niet of onvoldoende uitlegt. En het wordt helemaal ingewikkeld als de ander niet wil luisteren naar mijn gezichtspunt en mijn uitleg. Zo komen we nooit tot een gesprek.

En dat is precies wat er deze week gebeurde rond het nieuwe Liedboek. Op 25 mei wordt het gepresenteerd met 40 programmaonderdelen. Twee daarvan vallen niet goed in bepaalde kringen: één over mediteren bij de liederen en één over de homovriendelijkheid van het liedboek. Het is ieders goed recht om tegen deze invalshoeken te zijn. Maar door de hele presentatie te boycotten, ondanks 38 onderdelen die blijkbaar wel door de beugel kunnen, wordt de deur dicht geslagen. Zo ontstaat geen gesprek, zo ontmoeten we elkaar nooit, zo begrijpen we elkaar nooit.

Is dat de bedoeling als de leerlingen van Jezus roepen: ‘Gezegend hij die komt als koning, in de naam van de Heer! Vrede in de hemel en eer aan de Allerhoogste!’ ?