Ineke Lautenbach

Om te lezen en te luisteren

De aanschaf

Ik vraag nog even door. Ik heb mijn vader nu aan de praat. Daar moet je gebruik van maken, weet ik uit ervaring. Als hij eenmaal op dreef is komt er nog veel meer uit.

‘Wanneer heb je de bandrecorder eigenlijk gekocht?’ vraag ik dan ook.

‘Dat weet ik niet precies meer.’

Maak dat een ander wijs. Mijn vader die een datum niet meer weet. En inderdaad, er komt meer.

‘We woonden boven.’ Hij bedoelt het bovenhuis met de kolenkachel.

‘De bruiloft was in 1964,’ gaat hij verder. Dat had ik al gelezen op het doosje.

‘En dat concert uit Rotterdam was 1962.’

‘Op een paar doosjes staat melodieën 1961/62,’ vul ik aan. We besluiten dat het 1961 geweest moet zijn.

‘En waarom heb je hem gekocht?’ Ik wil nu het naadje van de kous weten. We liepen immers nooit voor in technische spullen, hoe kwamen we dan zo vroeg aan een bandrecorder?

‘Het was een aanbieding bij die zaak in de Oosterpoort. Dat had ik in de krant gelezen. En toen ben ik gaan kijken.’ Dat snap ik. Maar waarom wilde hij hem hebben?

‘Ik had geen platenspeler. En ik wilde wel muziek hebben. Hier kon je mee opnemen. Van de radiodistributie. Ik moest erom smeken,’ zegt hij dan gekscherend. Ik hoor mijn moeder op de achtergrond commentaar geven. Het was een duur apparaat, 198 gulden. Zo ruim hadden we het toen niet.

Later heb ik mijn moeder aan de lijn.

‘Ik wist niet eens wat voor ding het was,’ legt ze uit. ‘Maar hij gaf nooit iets voor zichzelf uit. Hij ging niet naar voetballen, hij dronk niet. En als hij dit nou zo graag wou hebben, dan moest hij dat maar doen.’

Goede beslissing. We hebben er zeldzaam veel plezier van gehad.

‘Herken je dit?’ hoor ik mijn vader opeens van een afstandje. Hij heeft nog een cassetteband in de la gevonden en die aangezet. Ik hoor I see God. Een donkere, zwoele stem. Mahalia Jackson. Ook kopiëren en zondag meenemen, graag.