Ineke Lautenbach

Om te lezen en te luisteren

Draaiorgel

Het gaat goed met de grote spoelen. Ik draai een band eerst op een grote spoel. De snelheid is niet helemaal in orde, maar de band blijft draaien. Het laatste stuk klinkt vals. Het lijkt wel of de banden in al die jaren dat ze niet gebruikt zijn een beetje aan elkaar zijn gaan plakken. Door ze af te spelen raken ze los. Na een paar keer afdraaien klinken ze normaal. Dan neem ik ze op.

Met speciale software kan ik het geluid opknappen. Ik kan de band in losse tracks verdelen. Zo kan ik gemakkelijk de stukken die ik wil bewaren opzoeken en bij elkaar zetten. Het kost inderdaad veel tijd, maar het resultaat is heel behoorlijk.

Ik begin met de oudste banden. De oranje Philips doosjes. Zelfs van de band van de bruiloft is nog heel wat te maken. Omdat mijn vader spreekstalmeester was heeft hij zijn broer gevraagd om de opname te regelen. Die broer stond bekend als de technicus van de familie, die zou dat toch wel kunnen? Het resultaat viel tegen. De opname is vaak te zacht of juist te hard, waardoor het geluid vervormd is. En niet alles staat er op, hij schakelde vaak op het verkeerde moment in. De computer kan niet alles repareren, maar ik stel een goede impressie van een kwartier samen. Afgerond met de afkondiging, die mijn zus er later aan heeft toegevoegd.

Deze banden bevatten ongeveer wat ik ervan verwacht. Toch kom ik een verrassing tegen: het draaiorgel in de straat. In de tijd dat we in het bovenhuis woonden kwam er vaak een draaiorgel door de straten, getrokken door een paard. Vaak de Arabier van Perlee, maar er waren er meer. Mijn vader sloot de microfoon aan en hing die door het steekraampje in de kamer naar buiten. Hij nam het geluid op. Eerst hoor je het draaiorgel uit de verte. Dan de paardenhoeven terwijl het geluid dichterbij komt. Het draaiorgel staat een poosje pal onder ons raam. Tenslotte neemt het geluid onder hoefgetrappel weer af.

Ik had niet verwacht dat deze opname bewaard zou zijn.