Ineke Lautenbach

Om te lezen en te luisteren

Afwasbandjes

Ik heb bijna geen bandjes meer. Toen ik mijn laatste bandrecorder weg deed, gaf ik ook de meeste banden weg. Ik had de muziek inmiddels op LP gekocht of overgenomen op cassettebandjes. Ik heb er drie bewaard, vanwege speciale herinneringen en omdat de ontvanger van de rest er toch geen belangstelling voor had. Ik wil de bandrecorder van mijn vriend dan ook niet lenen voor mijn eigen muziek, maar vanwege de bandjes van mijn vader.

Want mijn vader had een bandrecorder. Sinds begin jaren zestig. Niet dat we trendsetters waren. Integendeel, mijn vader is niet onder de indruk van technische hoogstandjes. Hij hoeft niet steeds het nieuwste. Nee, doorgaans loopt hij achter op technische ontwikkelingen. Wij hadden vroeger thuis geen auto, later dan anderen televisie, later dan anderen een platenspeler, later dan anderen telefoon. Toch hadden wij iets wat bijna niemand had. Wij hadden een bandrecorder. Al zolang als ik me kan herinneren.

En het apparaat is volop gebruikt! Mijn vader nam van alles op van de radio. Licht klassieke muziek. Negro spirituals. Verzoekplatenprogramma’s. Hij nam In antwoord op uw schrijven integraal op. Afwasbandjes noemden we die opnamen, want we draaiden ze onder het afwassen. We brulden de muziek mee. Diverse aankondigingen kennen we nog steeds uit het hoofd. De particuliere V&D - dan kwam All kinds of everything van Dana. Of de intercitytreinen die alleen maar met vertraging rijden - dan kwam Don’t fall in love with a railroadman van Shocking Blue. De plaat die aangevraagd was voor de huishoudschool Sam Belens aan het Damsterdiep in Groningen. Er is altijd wel iemand die corrigerend ‘Sam Boelens’ mompelt - want zo heette de school - maar welke plaat er na die foute aankondiging kwam weet ik niet meer.

Zo kwam er van alles in onze culturele bagage terecht. Veel muziek die ouder is dan wijzelf. Het Cocktail Trio, Sweet Sixteen, Tom Manders als Dorus en nog veel meer. En we hoefden niet eens iedere dag af te wassen.